Jan Everink Site


Politiek herstel: van autoritair globalisme naar Nederlands gezond verstand (1)

door ing. Jan Everink

juni 2023

Te verwachten is dat er in Nederland een heel andere regering gaat komen. Het tegenwoordige overheidsbeleid is vaak niet in het landsbelang. Dat is betreurenswaardig, want Nederland kan een welvarend land zijn, waar mensen bestaanszekerheid hebben en waar het goed is om te werken en te leven. De komende nieuwe regering kan met een op gezond verstand gebaseerde aanpak het vertrouwen in de politiek herstellen.

Politieke crisis

Regeerfouten leiden in Nederland niet onmiddellijk tot het wegvallen van het vertrouwen in de regering bij de bevolking, maar de tegenwoordige politieke machthebbers hebben het wat dit betreft te bont gemaakt. Veel mensen beginnen in te zien dat het land al geruime tijd niet meer naar behoren wordt bestuurd. Vrij lang werd door veel mensen het wanbestuur niet opgemerkt omdat ze tamelijk veel vertrouwen in de overheid hebben en niet heel erg in politiek zijn geïnteresseerd. Mensen hebben hun eigen interesses en vertrouwen er op dat de overheid zo goed mogelijk het land bestuurt. De Nederlandse burger is met betrekking tot het overheidsbeleid doorgaans heel tolerant en zal in het algemeen veel fouten door de vingers zien, maar het moet niet te erg worden.

Dat is wel gebeurd, met als te verwachten gevolg dat er vrijwel zeker een grote politieke omwenteling komt. Er is in Nederland al geruime tijd toenemende ontevredenheid over het beleid van de overheid. Maurice de Hond vergeleek politiek Den Haag met cartoonfiguren die in de lucht verder rennen terwijl ze de rand van een afgrond al zijn gepasseerd en dus naar beneden zouden moeten vallen. [ref. 1] Wandelen in de lucht houdt men niet lang vol; alleen met een heel ander soort beleid kan de politiek weer vaste grond onder de voeten krijgen.

In Nederland kwam na de tweede wereldoorlog een goed georganiseerde samenleving tot stand, met in principe voor iedereen bestaanszekerheid en moderne voorzieningen. Veel mensen vinden dat dit tegenwoordig niet meer het geval is. Uit een enquête door I&O Research bleek bijvoorbeeld dat 45% van de mensen zich zorgen maakt over het langdurig uitvallen van elektriciteit, gas, drinkwater, internet of telefoon. [ref. 2]

Een aanzienlijk deel van de bevolking heeft niet meer het vertrouwen dat de regering het land zodanig bestuurt dat zekerheid bestaat over een behoorlijk niveau van veiligheid, welvaart en vrijheid. Uit een peiling in mei 2023 bleek dat 60% van de kiezers hoopt dat het kabinet dit jaar opstapt. [ref. 3] Het voortdurende falen van de overheid wordt niet alleen ernstig gevonden maar ook onbegrijpelijk. Het is vooral die onbegrijpelijkheid waardoor sommige mensen zelfs denken dat kwade bedoelingen een rol spelen.

“Kwaadaardige elite”

Meer dan honderdduizend Nederlanders geloven dat we worden geregeerd door een “kwaadaardige elite”, zo is in een recent rapport van de AIVD te lezen. [ref. 4] Dat verontrustende gegeven wijst erop dat het regeringsbeleid vaak erg slecht wordt gevonden. Dat er verband bestaat tussen het slechte bestuur en het groeiende wantrouwen onder de bevolking concludeert ook de AIVD in het genoemde rapport: “De wijze waarop dossiers als de toeslagenaffaire en de gaswinning in Groningen zijn afgewikkeld, heeft waarschijnlijk onder grote groepen geleid tot meer twijfel over de oprechtheid van overheidshandelen.” [ref. 4]

Maar er is toch wel een belangrijk verschil tussen twijfel over de oprechtheid van overheidshandelen en geloof in een kwaadaardige elite, kan men opmerken. Toch is dat verschil maar gradueel. Het extreme wantrouwen van die honderdduizend personen is waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg. Er bestaat waarschijnlijk bij veel meer mensen enige vorm van twijfel aan de oprechtheid van de politici, en die twijfel heeft zich bij sommigen versterkt tot een overtuiging dat de regerende politici een kwaadaardige elite met heel slechte bedoelingen vormen.

Belangrijk is hoe bij veel mensen twijfel aan de oprechtheid van onze bestuurders kon ontstaan. Kritiek op de overheid betreft doorgaans niet de oprechtheid. Pas als het nadelige overheidsbeleid almaar voortduurt en niet meer door gewone fouten en vergissingen kan worden verklaard gaan mensen aan kwade bedoelingen denken. Pas als wanbeleid een systematische indruk maakt gaan veel mensen veronderstellen dat het opzettelijk is. Overigens is het betwijfelen van de oprechtheid van het bestuur een democratisch recht dat vanzelfsprekend gerespecteerd moet worden. Uitingen van wantrouwen zijn van belang omdat het signalen zijn dat het gevoerde beleid te wensen overlaat.

Globalisme

De tegenwoordig aan de macht zijnde politieke partijen lijken niet in staat te zijn om naar aanleiding van signalen uit de samenleving het beleid aan te passen. Zelfs de enorme verkiezingswinst van de BBB in maart van dit jaar heeft niet tot bezinning geleid. Hoe is deze starheid bij de tegenwoordige politieke machthebbers verklaarbaar? In een eerder artikel heb ik betoogd dat autoritair groepsdenken, het onnadenkend accepteren van groepsstandpunten, bij de huidige establishment een belangrijke rol speelt. [ref. 5]

Maar er is bovendien een andere factor, namelijk dat veel Nederlandse politici lijken te geloven dat er een soort wereldbestuur in wording is. Ze zien zichzelf meer als uitvoerders van dit denkbeeldige wereldbestuur dan als democratische vertegenwoordigers van de Nederlandse bevolking. Ze zijn ervan overtuigd dat de meeste politieke problemen op wereldschaal opgelost moeten worden, en dat er mondiale instanties bestaan die weten hoe dat moet. Deze supranationale instellingen worden niet democratisch gecontroleerd; hun gezag berust alleen op hun naam als de wereldwijde autoriteit op het betreffende gebied.

Het geloof in de opkomst en het belang van dit autoritaire wereldbestuur heeft zich ontwikkeld tot een gedachtegoed, het globalisme. Dat is een tamelijk onsamenhangende ideologie met onder meer veel nadruk op doelstellingen in verband met milieu en duurzaamheid. Het tegenwoordige globalisme is sterk georiënteerd op utopistische ideeën over het milieu op aarde. Volgens de alarmistische milieubeweging zou de aarde een soort paradijs zijn als de moderne welvaart deze utopie niet zou verstoren. De hedendaagse mens moet zijn leefwijze totaal veranderen, is de onophoudelijk verkondigde boodschap. In dit milieu-utopisme gaat men voorbij aan het feit dat de natuur uit zichzelf voornamelijk onleefbare wildernis veroorzaakt. De moderne mens is er voor het eerst in geslaagd om in de natuurlijke wildernis een civilisatie te creëren met voor iedereen de mogelijkheid tot bestaanszekerheid en levensgeluk.

Er zijn inderdaad fouten gemaakt; het milieu is soms meer schade toegebracht dan nodig was. Het is van groot belang om die fouten te herstellen en te zorgen dat ze niet opnieuw worden gemaakt. Maar volgens milieu-alarmisten zoals bijvoorbeeld prof. Gregory Claeys is het tijdverspilling om aan het huidige systeem te sleutelen. [ref. 6] We moeten naar een totaal andere manier van leven; in het bijzonder is geen tijd te verliezen om door aanpassing van onze leefgewoonten de klimaatverandering te stoppen, aangezien dat het meest urgente probleem is waar de mensheid ooit mee te maken heeft gehad. [ref. 6]

Het ontgaat de milieu-alarmisten dat het klimaat altijd wisselvallig is geweest, en dat juist de moderne mens met toenemend succes tegen dat fenomeen is opgetreden. De essentie van de succesvolle moderne civilisatie is dat we met een gezond verstand aanpak de natuur onder controle brengen en cultiveren teneinde een leefbare omgeving te realiseren. Als de politiek in Nederland binnenkort weer op gezond verstand is gebaseerd dan kunnen wat dit betreft nieuwe successen worden bereikt. Onder meer kunnen we dan het prachtige Nederlandse cultuurlandschap herstellen en verder ontwikkelen.

Kosmische evolutie

Als het globalistische bestuur doorgaat zal het unieke eigen karakter van Nederland steeds meer verdwijnen. In plaats daarvan gaan we naar een armoedige primitieve samenleving, want het globalistische narratief is onder meer sterk op het milieu-utopisme en -alarmisme georiënteerd. Dat men daar zo vast in gelooft komt omdat wordt verondersteld dat er een wetenschappelijke basis voor bestaat. Er zou 13,8 miljard jaar geleden met de zogenoemde oerknal een kosmische evolutie zijn begonnen in de richting van een steeds betere wereld. Die utopie zou inmiddels bijna werkelijkheid zijn, als de ontwikkeling er naartoe niet door de moderne mens werd verstoord. Om deze utopie alsnog te redden moet de moderne mens tot inkeer komen en heel armoedig gaan leven.

Dit is een heel ander type utopisme dan dat van de filosoof Francis Bacon, die betoogde dat door onderzoek en toepassing van kennis een betere wereld tot stand gebracht kan worden. Volgens het tegenwoordige milieu-utopisme moet de mens niet actief in de wereld optreden maar vooral gehoorzaam zijn aan de kosmische evolutie. Die zal dan namelijk vanzelf een utopie creëren. Dit deterministische utopisme is gebaseerd op ijdele hoop en leidt tot steeds meer chaos en onleefbaarheid. Als we de natuur z'n gang laten gaan dan ontstaat geen utopie maar een voor de mens onleefbare wildernis.

Veel Nederlandse politici zijn tegenwoordig globalisten, met als gevolg dat de beleidsontwikkeling in ons land voornamelijk door dit gedachtegoed wordt bepaald. Omdat men gewend is om binnen het globalistische kader te denken is er nog maar weinig ruimte voor Nederlandse democratische besluitvorming. De tegenwoordige Nederlandse establishment bestaat uit vooral hoogopgeleiden die vaak sterk onder de invloed zijn van dit gedachtegoed. Deze mensen zijn erg volgzaam met betrekking tot richtlijnen uit niet-Nederlandse bronnen met een autoritaire wetenschappelijke status. Ze lijken te menen dat hun taak voornamelijk bestaat uit het bijdragen aan de komende mondiale utopie door te zorgen dat de ontwikkeling ervan niet door verkeerd gedrag van de Nederlandse bevolking in gevaar komt.

Autoritaire waarheid

Het globalisme is een tamelijk onsamenhangend gedachtegoed, waartoe naast het genoemde milieu-utopisme ook andere overtuigingen behoren. Het is niet een doordachte ideologie maar een samenraapsel van soms met elkaar strijdige ideeën. De overtuigingen van de globalisten steunen op de misvatting dat er tegenwoordig een in alle opzichten betrouwbare wetenschap bestaat, die voor elk politiek probleem zonder meer een oplossing kan leveren. Dat bij politieke kwesties altijd ook gezond verstand nodig is om de beschikbare wetenschappelijke informatie te evalueren wat betreft juistheid, zekerheid en praktische toepasbaarheid lijkt door de globalisten niet te worden beseft.

Bovendien zijn ze er van overtuigd dat de wetenschappelijke oplossingen op mondiale schaal toegepast kunnen worden. Ook dat is een ernstige misvatting. In het landsbestuur is het dikwijls belangrijk om rekening te houden met mondiale ontwikkelingen, maar meestal gaat het om nationale problemen. De globalisten zijn voortdurend bezig met het oplossen van wereldproblemen, ook als het om typisch Nederlandse kwesties gaat.

Er is bij de machthebbende politici weinig aandacht voor de Nederlandse cultuur, want ze laten zich als volgzame globalisten overmatig sterk beïnvloeden door autoritaire buitenlandse organisaties. Ze menen dat er als gevolg van mondiale ontwikkelingen nog maar weinig mogelijkheden bestaan voor nationale democratische besluitvorming. Hoewel ze niet openlijk streven naar een autoritaire wereldregering laten ze zich wel leiden door het idee dat de ontwikkeling in die richting onvermijdelijk verder doorgaat. Veel wijst er op dat deze onjuiste gedachtegang, het narratief dat er een soort wereldbestuur gaat komen, de belangrijkste oorzaak is van het ondoelmatige overheidsbeleid en het daardoor ontstane wantrouwen bij de bevolking.

Er zijn gelukkig ook nog pragmatische Nederlandse politici, die beseffen dat het vooral hun taak is om de Nederlandse politieke problemen op te lossen. Maar deze hebben als oppositie tegenwoordig weinig invloed omdat er vrijwel niet serieus naar hen wordt geluisterd. Het globalistische beleid heeft in Nederland inmiddels tot steeds meer kritiek geleid, maar de politici die in dit narratief geloven kunnen daar niet van leren. Integendeel, naarmate hun ideeën meer met de realiteit botsen lijken ze steeds dogmatischer aan hun standpunten vast te houden.

Naar deel 2   >>>

(De referenties staan aan het eind van deel 3.)

Copyright © 2023 Jan Everink